Down Under

De Reizende School de Oliebol is nu Down Under. Als je op een wereldbol kijkt zie je dat wij nu aan de onderkant van de wereld zijn. Ook hier hebben we meestal buiten school, want je loopt hier in je korte broek en t-shirt en smeert je in met factor 30 tegen de zon. Veel kinderen krijgen hier les van hun ouders, we ontmoeten de eersten op de camping in Perth. Hun ouders vinden de dingen die je op school leert niet goed voor hun kinderen en maken een eigen lesprogramma. Of de ouders werken dan eens hier en dan eens daar en hebben geen huis maar een caravan waar ze in wonen.
Andere kinderen in Australië wonen veel te ver weg van school en krijgen les via de radio, computer en webcam. Een of twee keer per jaar zien ze hun klasgenoten tijdens een schooluitstapje in het echt.

In Geraldton bezoeken we een basisschool, Primary School. De klassen zijn ongeveer net zo groot als bij ons, maar alle tafels en stoelen zijn even hoog. Of je nu een kleine of grote leerling bent. De stoelen zijn van plastic, lekker zweten in de zomer. Alle kinderen hebben een waterfles op hun bureau. Ze hoeven hier niet tot 10 uur te wachten om iets te mogen drinken.
In groep 3 en 4 schrijven ze nog niet aan elkaar zoals bij ons, maar krijgen een zogenaamde printing les, waarin ze drukletters moeten schrijven. Dat vinden Bart en Rik wel interessant. Verder hangen er heel veel plak, verf en teken werkjes. Voor een kind met adhd wel heel druk, maar misschien komen die hier minder voor

Bart, welke dieren heb je al gezien in Australië? “Kangoeroes. Vogels. Vogelbekdier op een muntje, walvis, hond, koala’s, schildpad, muskduck hij heeft een lel”.
Waar rijd je in Australië? “Links“. Als je oversteekt kijk je dus eerst “regts dan links en nog een keer regts“.
“Ik ben drie keer eerste geworden met mario partie. Op de Ds.
Er is een mens met een zelboot drie keer de werold rond gevaaren
Ik ben in een egte onder zee er gewest “.
Rik, wat wil jij typen? Mis sis rik bart mamamamama

School in de bergen

Elke ochtend moeten wij een uur lopen voordat we school hebben. Soms de hele ochtend. Veel kinderen hier in Nepal moeten elke dag 2 uur heen en 2 uur terug lopen en zitten dan met 60 tot 70 kinderen in een klas!
Wij hebben een kleine klas met maar 2 kinderen en een meester en een juf. Meestal maakt de meester foto's (die komen volgende week) en vertelt de juf wat we gaan doen. Wij doen taal, schrijven en rekenen, net als jullie in de klas.

Bart maakt ook een extra taal opdracht. De juf stelt vragen en Bart schrijft de antwoorden op.
Wat vind je het leukst in Nepal? "Stenen gooien" en Rik vindt afdalen van de berg het leukst.
Welk eten vind je het lekkerst in Nepal? " Pizza" en Rik eet het liefst patat, dat maken ze hier ook.

In het taaljournaal staat de vraag: waar schaam jij je voor? Bart schrijft: "Nepal is een arm land. Ik schaam me dat toeristen eeten laaten staan."

Verder rekenen we veel: tellen van trappen die we op of af moeten lopen, hoeveel honden we zien vanuit de bus, hoeveel ezels er in de ezelkaravaan lopen, de ogen op de dobbelstenen met Yahtzee, Uno, een spel waarbij we met 2 plastic varkens gooien wat punten oplevert.
De Nepalese letters kunnen we echt niet lezen, de Engelse gelukkig wel, maar dan klopt onze uitspraak niet! Jammer voor je, zegt Rik dan.